Community Abonneren
×

Inzet familievertrouwenspersonen voor naasten buiten de verplichte ggz mogelijk maken

In de verplichte ggz hebben familie en naasten wettelijk recht op een familievertrouwenspersoon. Die denkt mee met naaste én hulpverlening en geeft informatie en advies. De inzet daarvan zou ook buiten de verplichte ggz waardevol zijn, stelt de nieuwe stichting Familievertrouwenspersonen PLUS, om met gerichte preventie verergering van een bestaande situatie rond een kwetsbare persoon te voorkomen. Ze verwijst daarbij onder andere op de toename van verwarde personen, waarvoor niemand een oplossing weet. Stichting Familievertrouwenspersonen PLUS is beschikbaar voor gemeenten, buurtteams en GGD’s en nodigt hen uit om ervaring op te doen met de inzet van familievertrouwenspersonen.

Gert Boeve is – naast andere activiteiten – onder andere directeur-bestuurder a.i. van de Landelijke Stichting Familievertrouwenspersonen, die deze vertrouwenspersonen inzet voor ondersteuning van naasten van mensen in de verplichte ggz. Eerder in zijn carrière was hij wethouder zorg en welzijn in Amersfoort. In die functie zag hij toen al veel kwetsbare mensen tussen wal en schip vallen. “Dat kan gebeuren omdat we als Rijksoverheid en gemeenten tot maatregelen komen die op individueel niveau niet altijd goed uitpakken”, zegt hij. “Dat is onontkoombaar, de ene patiënt met psychose is de andere niet. Je kunt niet op persoonsniveau gepast beleid maken voor kwetsbare mensen, maar de zorg voor mensen met ernstig psychische aandoeningen vraagt vaak wel om maatwerk. We zien tegenwoordig alleen meer en meer mensen in de problemen komen. Dat komt ook omdat de ggz in straf tempo bedden afbouwt. Ook groeien de wachtlijsten voor intake en behandeling.”

Schrijnende situaties

Natuurlijk leidt dit tot schrijnende gevallen, zegt familievertrouwenspersoon Judith van Nimwegen. “Het is moeilijk maatwerk te leveren, zegt ook zij. “Krijgt iemand dan te maken met de Wet verplichte ggz, dan geldt daar het wederkerigheidsbeginsel, dat de instelling of gemeente de inspanningsverplichting geeft om te zorgen dat voor de cliënt de essentiële voorwaarden om te herstellen op orde zijn. Gemeenten hebben daar een proces voor ingeregeld, maar toch blijkt het in de praktijk heel lastig om hier invulling aan te geven. Ook omdat er veel personele wisselingen zijn. En niet alleen daarom. In de intramurale ggz wordt afgebouwd, wie in een crisistoestand wordt opgenomen moet snel weer worden ontslagen. De weg terug naar huis is dus heel belangrijk. Maar er zijn mensen die vanwege het gedrag dat ze vertonen niet zelfstandig of bij naasten kunnen wonen, maar wiens situatie ook weer niet dusdanig ernstig is dat ze voor intramurale zorg in aanmerking komen. Dergelijke schrijnende gevallen kunnen zich zelfs voordoen als sprake is van goede samenwerking tussen de partijen die deelnemen aan het brede overleg dat vanuit de zorg- en welzijnshuizen van de gemeente wordt georganiseerd en als iedereen daarin alles doet wat nodig is.”

Het hele artikel lezen? Download het hier!